Cadena Cien

Resolveu unha volta dramática. Co sombreiro a media asta e a gravata na man, arrastrando os pés.

Queimas. Mírasme e queimas. E o clímax está no devir da lingua que humedece cada partitura desta estación. Devoras. Cámbioche a vista cega por unhas mans cicatrizadas na obviedade do desexo. Eso penso. O resto de comensais non pensan nada sobre ..., paréceme.

Sentouse, déspota, entre a cobiza e a compaixón. A gravata baixo a copa de viño, collendo un ton avinagrado reserva ...... demasiado roxo reflexando a sua face. Xa todos sentados, comendo e falando, non quitou o sombreiro, pena que non lle chegaran as ás para tapar as orellas. Entre nós ... creo que escoitou os meus pensamentos.

Ardes. Mírasme e queimas. E eses beizos que empalagan e laian, como trabadas dun can sedento de sangue. Devoras. Cámbioche ese coiro rancio por susurros de cama, de qué ... por qué ... Eso penso. Só xemidos no punto álxido, coma o resto, cas meixelas dun postcoito mal rematado.

Comezou a comer desafogando o padal maleducado. Patética imaxe dun tipo común, só cos botóns impares suxeitando o peito. Pero cala mentras comes!, detesto ver os restos mareados, machacados, corruptos, desternillados nesa boca de ... de ... de chumbo, quizáis, xelatinosa.

Resolveu o postre nunha copa de licor. Co sombreiro apoiado no embigo e unha charla enmarañada, entre dentes.

Amor, perda infinita,

esvaéceste na lobreguez dos días.

Amor, silandeiro choro,

desfaleces na frixidez das fervenzas.

Amor, penar inesquecible,

desmemorias a inercia do corazón.

Amor, espuma de mar,

ida e volta, acariciando as areas,

desacougada, lúdica, salgada,

nun vaivén, preñando as mareas.



Amor, moras na extinción,

fecunda estrela fugaz, corazón

........ que se vai.

Gatopardo

Mattisse, "Desnudo de Mujer"

Pechouse a porta nun golpe seco. Sentín un alento quente na caluga. Fumarado. O pitillo desintegrábase en cinza e os beizos ardían na última bocanada. Sempre te sobra roupa, díxome, sempre te expandes en min coma un rocío, agóchaste no meu sexo para morrer. Segueu a falar desta filantropía do abstracto. Accendeu outro pitillo mentras me acariciaba as nádegas. Levantoume a falda, calado. O pitillo en cinzas. Pasou un dedo, dous, tres ....... meteu a man na desaforada humidade da senrazón. Viaxou a lúa pola ventá, e a primavera, e o verán, viaxou a ialma e o corazón. Foi noite ennegrecida, días eternos.

Pasou a hora do gatopardo.

Teño unha herba de namorar.

Viaxei en ti, muller.

Pecha as pálpebras outra vez,

abre os beizos, escúrreos en min,

como augas de primavera, orixen

e fin. Bebín en ti, muller.

Folla de inverno. Amaneces en min.

Viaxei en ti, muller.

Xirando

Odilon Redon


Soñeite, témpano, entre alaridos,


desfacéndote en tesouros perlados,


como zume de ceo, cristalino,


refulxente,




soñeite, chama, nos confíns do averno,


provocando lumes en espirais douradas,


como estrela fugaz, incendiada,


rutilante.





Soñeite, soñeite, soñeite,


agochado na decadencia,


xirando a roda do mundo,


xirando, xirando, xirando.

X

Courbet

Pasa. Chegas tarde. ¡Non peche-la porta! Deixa que ese vento viaxado me endureza os pezóns. Porque a ti gústanche duros ¿non é? Non poñas cara de sorpresa, xa che dixen que desta vez esperaría espida. O que non comprendo é por qué non estás xa quitando a roupa, en vez de mirarme con esa cara de pampo. ¡Ou é que viñeches aquí a falar! ¿Teño que guiarte a man para que me toques? ¡Pareces un primeirizo! Pero, ¡cántas veces follamos, home! Xa sabe-lo que me gusta e hoxe, meu rei, tócache a ti. Eu só vou mirar e xemir, non quero que te acostumes a foder e verter sen maior entusiasmo. Eso que ves enriba da mesa e que te desperta tanta curiosidade - ¡mírame mentras te falo! - é o corazón, quiteino antes de que chamaras, gústame compracerte para que sigas vindo, sei ben que a ti o sexo gústache practicalo con tódolos ocos baleiros.

A

Din que o mar está feito de madeixas de bágoas salgadas, e que a choiva cubre os prados do amarelo da magarza. Que a secura dos veráns tingue as tardes dun semitón sépalo a espera dun outono irisado. Din que a cor das meixelas son ollos de ceo sonroxados polo rubor da primavera. E que a herba tórnase moura cas pisadas do inverno por esta terra engalanada.

Din que basta cun pecho mirar pra tecer sendeiros con fíos dourados e que o corazón se esvae como saraiba cando descobres o eterno amor que se agocha na tua ialma. Din que os beizos se entreabren como quentes orquídeas violáceas e que os bicos teñen o sabor suave que se agocha nas tempestades. Din que os arduos camiños da vida son como agullas de ferro e que o cravar en ti doen como falsos espellos.

Din que te mirei así, con ollos de lúa chea, e que aullei mar adentro nas noites e o tempo. Din que me mirache así, con ollos de madrugada, e que sentiron os berros da eternidade golpeando os menceres desta terra engalanada. Cando falan de amor, falan de nós, das nosas miradas, das augas que fecundaban aquelas terras namoradas.